ไปโรงเรียนสาย

ด้วยความที่ป๊าตื่นสาย ก็พลอยไปส่งแอลไปโรงเรียนสายแทบจะทุกวัน เดือนๆ นึงจะมีไปทันเข้าแถวที่โรงเรียนซัก 1-2 ครั้ง เรียกว่าไปสายจนครูจำได้ มาอาทิตย์นี้ แอลเริ่มงอแงไม่อยากไปโรงเรียน ป๊าไม่คิดว่าจะเป็นเพราะหยุดเรียนไปนาน อย่างที่ครูท่านนึงบอก เลยเกริ่นๆ กับครูอีกคน ก็ได้รับรู้ความจริงจากปากคุณครูว่า คุณครูดุแอล ที่แอลไม่ตั้งใจเรียน ไม่เชื่อฟัง นั่งหันหลังให้คุณครู พอดุแล้ว แอลก็มีอาการต่อต้าน ด้วยความที่เป็นเด็ก ก็พลอยทำให้คิดว่าการมาโรงเรียน ทำให้โดนดุ ไม่สนุก เลยไม่อยากมาโรงเรียน พูดอย่างนี้ซ้ำๆ เข้าทุกเช้า ป๊าก็อดห่วงไม่ได้ว่า มันจะอยู่ในจิตใต้สำนึกแอล ว่าโรงเรียนไม่สนุก ไม่อยากมาโรงเรียน ไม่อยากมาโรงเรียน คิดได้ดังนี้ ก็ทำให้นึกถึงวันแรกๆ ที่แอลเข้าเรียน แอลดูมีความสุขมาก ที่ได้วิ่งเล่น ได้นั่งชิงช้ากับเพื่อนๆ ตอนเช้าๆ ในลานเด็กเล่น นี่ป๊าเอาเวลาสนุกๆ ของแอลออกไป แล้วไปส่งแอลเพื่อให้ทันเข้าห้องเรียนซะงั้น แอลไม่มีโอกาสได้เตรียมความพร้อมทางด้านร่างกาย (ผ่านการวิ่งเล่น) และจิตใจ (ผ่านการเข้าแถวเคารพธงชาติ และสวดมนต์ยามเช้า) มานานเท่าไหร่แล้วนะ ว่าแล้วป๊าก็ปรับเปลี่ยนใหม่ นอนให้เร็วขึ้น ตื่นให้เช้าขึ้น เพื่อพาแอลไปส่งโรงเรียน ไม่ใช่เพื่อให้ทันเข้าแถว แต่เพื่อให้แอลได้วิ่งเล่นกับเพื่อนๆ […]

akajon

November 13, 2015

เฮดบัตมันเจ็บ

ณ หมู่บ้าน 2 ลิง ขณะที่แอลกำลังดูทีวีเพลินๆ แอมป์ก็แอบมาจากด้านหลัง เอื้อมมือหยิบรถคันโปรดของแอล แล้วรีบวิ่งหนีมาที่เตียง เพื่อโยนรถแอลเข้าไปใต้เตียง โดยปกติ แอลจะไม่ทันมอง กว่าจะรู้ตัว ว่ารถคันโปรดโดนแอมป์โยนไปใต้เตียง ก็ตอนได้ยินเสียงรถกระทบพื้นกระเบื้อง แต่คราวนี้ไม่ใช่ แอลหันมามองทันตอนแอมป์หยิบรถไปพอดี แอมป์ตกใจ วิ่งมาถึงเตียง เตรียมโยนรถไปใต้เตียง แอลวิ่งตามมา จับแอมป์ทุ่มด้วยท่าซูเพล็ก ต่อด้วยเฮดบัต แทนที่จะเป็นแอลที่ร้องไห้ รอบนี้แอมป์ร้องไห้แทน แถมเจ็บตัวอีกต่างหาก แอมป์ร้องไห้ เจ็บแก้ม (โดนแอลเอาหัวโขก) วิ่งมาหาป๊า พร้อมกับพูดประโยค classic “เจ็บ เจ็บ ป๊ะป๊าเป่า ป๊ะป๊าเป่า” . . . นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า เฮดบัตมันเจ็บ

akajon

July 25, 2015