พ่อบ้านใจกล้า นำเงินภรรยามาออม หนีลูกๆ ไปวิ่งทุกเย็น

ประสบการณ์อัพเน็ต 3BB ADSL 18/1.8Mbps เป็น VDSL 50/10Mbps

July 6, 2016

หลังจาก 3BB ประกาศอัพสปีดให้ FTTX จาก 30/3Mbps เป็น 100/10Mbps ก็มีข่าวอัพสปีดให้ ADSL ต่อเลย โดยอัพจาก 10/1Mbps ไปเป็น 18/1.8Mbps เห็นข่าวนี้ไม่กี่วัน เน็ตที่บ้านก็ได้อัพสปีดเลย ตอนนั้นก็ถือว่าเร็วมากๆ ละ แต่ด้วยความที่ต้องใช้ upload มากกว่า download เพราะใช้งานเกี่ยวกับรูปภาพ ต้องอัพโหลดขึ้น cloud แทบจะตลอดเวลา เลยไปเช็คเน็ตแบบ VDSL ดู เห็นราคา 590 บาท/เดือน ได้ 20/4Mbps (ราคาเท่ากับที่ใช้อยู่เลย) กับ 700 บาท/เดือน ได้ 50/10Mbps ก็ตัดสินใจเอา 50/10Mbps ทันที เพราะขาอัพโหลดได้เท่า FTTX เลย เพิ่มแค่ 110 บาท/เดือน คุ้มมาก ติดต่อที่ shop ต้องเสียเงินมัดจำ 1500 […]

ประสบการณ์ชีวิต

June 29, 2016

ลูกของเพื่อนคนหนึ่ง เรียนจบมหาวิทยาลัยมาได้ครึ่งปีแล้ว ยังไม่ยอมไปหางานทำ เอาแต่หมกตัวอยู่กับบ้าน กลางวันนอน กลางคืนเล่นอินเตอร์เน็ต ไม่นานก่อนหน้านี้ ลูกของเพื่อนคนนี้ได้ขอเงินพ่อแม่ไปทัศนศึกษาที่อเมริกา เพื่อนจึงมาถามผมว่าควรจะให้เขาไปดีไหม ผมมองผมสีขาวโพลนของเพื่อน แล้วพูดว่า “หากนายหวังดีต่อลูกจริง ก็ให้ลูกนายไป แต่อย่าให้เงินเขา” แล้วผมก็คิดถึงเรื่องของน้องเขยของผม น้องเขยผมเป็นชาวอเมริกัน เขาอยากเป็นกลาสีเรือมาแต่เด็ก อยากจะเผชิญโลกกว้าง อยากจะลองเที่ยวรอบโลกแล้วค่อยกลับมาเรียนหนังสือ แม้พ่อของเขาจะเป็นหมอ ฐานะครอบครัวก็ดี แต่พ่อแม่กลับไม่ได้ให้เงินเขา และตัวเขาเองก็ไม่ได้ขอเงินจากทางบ้านด้วยเช่นกัน พอจบชั้นมัธยมปลาย เขาก็ไปอลาสกา ทำงานตัดไม้เพื่อเก็บเงิน เนื่องจากที่อลาสกานั้น กลางวันยาวนานกลางคืนสั้น กว่าพระอาทิตย์จะตกก็เป็นเวลาเที่ยงคืน และตีสามพระอาทิตย์ก็ขึ้นแล้ว หากเขาทำงาน 16 ชั่วโมงใน 1 วัน เงินค่าจ้างตัดไม้ของหนึ่งฤดูกาล ก็จะทำให้เขาสามารถเที่ยวรอบโลกได้ 3 ฤดูกาล เขาเดินทางท่องเที่ยวไปรอบโลกเป็นเวลา 2 ปี จึงค่อยกลับมาเรียนมหาวิทยาลัย เนื่องจากเขาเรียนเลือกคณะที่ตัวเองได้ผ่านการตัดสินใจ และครุ่นคิดเลือกสรรอย่างรอบคอบแล้ว ดังนั้นเขาจึงเก็บหน่วยกิตของ 4 ปีได้ครบภายในเวลาเพียง 3 ปี แล้วออกมาทำงาน การงานของเขาดำเนินไปอย่างราบรื่น กล่าวได้ว่าก้าวหน้าเร็วมาก จนได้เป็นหัวหน้าวิศวกร มีอยู่ครั้งหนึ่ง […]

พลังแห่งความล้มเหลว

June 16, 2016

เรียบเรียงจากหนังสือ The Power of Failure โดย Charles C. Manz มีชายคนหนึ่งนั่งมองผีเสื้อที่กำลังดิ้นรนจะออกจากรังไหม เจ้าผีเสื้อดิ้นรนซักพัก จนกระทั่งใยรังไหมเริ่มขาดเป็นรูเล็กๆ แล้วก็หยุดไป ชายคนนั้นมองอย่างตั้งใจและคิดไปเองว่าเจ้าผีเสื้อคงติดอยู่ ออกมาไม่ได้… ซึ่งที่จริงเจ้าผีเสื้อแค่พัก รอหายเหนื่อยจึงจะดิ้นรนเพื่อออกจากรังไหมต่อไป ด้วยความหวังดี ชายคนนั้นจึงนำกรรไกรมาตัดรังไหมให้รูใหญ่ขึ้น เจ้าผีเสื้อเห็นรูขนาดใหญ่ มันก็คลานต้วมเตี้ยมออกมา แต่เขาสังเกตว่าตัวมันมีขนาดเล็กกว่าปกติ ปีกเหี่ยวย่น แถมลำตัวก็บวมผิดปกติ กลายเป็นว่า ในขณะที่ผีเสื้อต้องดิ้นรนออกแรงเพื่อจะดันตัวมันออกจากรังไหมนั้น เป็นกระบวนการธรรมชาติที่จะกระตุ้นให้ของเหลวชนิดหนึ่งที่อยู่ในลำตัวเคลื่อนมาสู่ปีก เพื่อทำให้ปีกแข็งแรงเพียงพอจะบินได้ ด้วยความปรารถนาดีของชายคนนั้น ผีเสื้อตัวนี้ปีกจึงเหี่ยวย่นไม่แข็งแรงเพียงพอจะบินได้ แถมยังมีรูปร่างพิกลพิการ เพราะของเหลวที่ควรจะอยู่ที่ปีก ดันไปติดคั่งค้างอยู่ที่ลำตัว เจ้าผีเสื้อตัวนี้ออกจากรังมาได้ด้วยความสบาย แต่ต้องพิกลพิการ และบินไม่ได้ไปชั่วชีวิตของมัน… อุปสรรคและความล้มเหลวในชีวิตของคน ก็คล้ายๆกันกับสิ่งที่เจ้าผีเสื้อเผชิญ ไม่ว่าจะเป็นการเรียนรู้ ความก้าวหน้าในชีวิต การพัฒนาทักษะ ความกล้าหาญ ความมุ่งมั่น ล้วนแล้วแต่ต้องผ่านความน่าสงสารและน่าเห็นใจ แต่จะได้คุณค่ามาก็ด้วยการล้มเหลวอย่างถูกวิธี เราคาดหวังว่าจะประสบความสำเร็จในชีวิต โดยไม่เคยล้มเหลวนั้นเป็นไปไม่ได้ เมื่อเราเผชิญอุปสรรค แล้วเราหลีกเลี่ยงที่จะต่อสู้กับมัน เท่ากับว่าเรากำลังเสียโอกาสสำคัญ ในการเรียนรู้บทเรียนที่จำเป็นอย่างยิ่ง ต่อความสำเร็จในชีวิตของเรา

ทำดีไม่หวังผล

April 24, 2016

อาทิตย์ที่แล้ว แอนฝากให้เอาของไปส่งไปรษณีย์ ดูจากจ่าหน้า ไม่คุ้นที่อยู่ เลยถามดูว่าส่งถึงใคร ได้ความว่าเป็นของใช้เก่าๆ ของลูกชาย 2 คน ที่ไม่ใช้แล้ว ส่งต่อให้เด็กที่ขาดแคลนได้ใช้ต่อ ในโลกยุคโซเชียล หลายต่อหลายครั้งจะเห็นคนโพสต์บน feeds ว่าไปทำบุญมา ไปแจกของมา ผู้คนที่เห็นก็ต่างชื่นชม แอนคงเป็นหนึ่งในส่วนน้อย ที่ทำอะไรโดยไม่หวังผลตอบแทน ไม่ต้องการให้ใครรับรู้ว่าทำอะไรดีๆ ไปแล้วบ้าง ไม่พูด ไม่โพสต์ ทำอย่างเดียว คำสรรเสริญคงไม่มีค่าอะไรมากมายสำหรับแอน

WABICHA ร้านขนมที่น่าประทับใจ

April 10, 2016

เมื่อวานได้มีโอกาสไปทานขนมที่ร้านๆ หนึ่ง อยู่ในพื้นที่สวนหลวงสแควร์ เป็นร้านเล็กๆ ห้องเดียว แต่งร้านแนวญี่ปุ่น ชื่อร้านวาบิฉะ (WABICHA) ระหว่างที่ตัดสินใจว่าจะแวะเข้าไปลองดีไม่ลองดี (เพราะราคาที่ค่อนข้างแพง) คุณลุงซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของร้าน ก็เปิดประตูออกมาเพื่อแนะนำขนม แกเล่าว่าขนมที่นี่อร่อยมาก แกนำเข้ามาจากญี่ปุ่น คัดเองกับมือ ว่าขนมตัวไหน ต้องมาจากเมืองไหน เจ้าไหน ถึงจะอร่อย ระหว่างที่พูด ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสมาก จนเราอดเกรงใจไม่ได้ แต่ด้วยเด็กๆ ยังไม่ได้กินอะไร ไม่อยากให้กินขนมก่อนกินข้าว เลยบอกคุณลุงไปว่า แล้วจะแวะมาใหม่ ออกจากร้านคุณลุง ก็เดินไปกินข้าวอีกร้านในบริเวณใกล้เคียง เสร็จก็อดนึกถึงร้านคุณลุงแกไม่ได้ เลยตัดสินใจแวะไปอีกรอบ แต่รอบนี้ไม่เจอคุณลุง พนักงานว่าแกออกไปทานข้าว เลยดูเมนูแบบผ่านๆ หาขนมที่น่าจะอร่อย แล้วไม่แพงมาก มาลองชิมดู (แต่ก็แพงอยู่ดี ชิ้นละ 100+ ทุกชิ้น) พอสั่งเสร็จ คุณป้า (เดาว่าน่าจะเป็นแฟนคุณลุง) เดินมาที่โต๊ะ เข้ามาแนะนำไอศกรีมชาเขียวนำเข้าจากญี่ปุ่น บอกว่าอร่อยมากกก คัดมาอย่างดี จากเมืองอะไรซักอย่างจำไม่ได้ ถ้วยละ 180 บาท (แพงแบบพรีเมี่ยมมาก ถ้าเทียบกับไอติมวอลล์ ที่ปัจจุบันถ้วยละ […]