สัญญา… จากลูกผู้ชายคนที่ 3

ตอนกลับจากเมกาใหม่ๆ มีเหตุการณ์นึงที่จำได้ไม่ลืม คือ มีญาติที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของอากง (เรียกตามแอลแอมป์) มาหาอากงที่บ้าน

ญาติคนนี้มีชื่อเสียง ร่ำรวย เป็นเจ้าของนิตยสารรถยนต์ชื่อดัง แต่ถ้านับอายุ อ่อนกว่าอากงนับสิบปี

ช่วงแรกๆ อากงกับญาติคนนี้ก็คุยกันปกติไม่มีอะไร แต่พอซักพักญาติคนนี้เริ่มขึ้นเสียง พูดจารุนแรงขึ้น อากงที่นั่งคุยด้วย ก็เริ่มพูดน้อยลง อีกฝ่ายได้ทีก็ตวาดเสียงดังไม่หยุด

เราที่ยืนฟังอยู่ห่างๆ ยังรู้สึกได้ว่าไม่ปกติ แต่แทนที่จะทำอะไรเพื่อปกป้องอากง กลับนิ่งเฉย ใจอยากเข้าไปบอกให้ญาติหยุดขึ้นเสียง แต่แขนขากลับแข็ง ขยับไม่ได้ อาจจะด้วยเพราะกลัวจะบานปลาย กลัวโน่นกลัวนี่ ทำให้อากงถูกพูดจาแย่ๆ ใส่ไม่หยุด

สุดท้ายพอญาติพูดต่อว่าจนพอใจแล้ว ก็กลับไป ปล่อยให้อากงนั่งนิ่งอยู่เงียบๆ คนเดียวอีกพักใหญ่ๆ

ความรู้สึกตอนนั้นคือ เหงื่อออก ตัวชา กำหมัดแน่น ใจไม่อยู่กับตัว คอยถามตัวเองตลอดว่า ทำไมไม่ทำอะไรเลย ทำไมๆๆ

ผ่านมาเกือบ 20 ปี ความรู้สึกนี้ก็ยังคงอยู่

ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ ใจจะสั่นทุกครั้ง โกรธตัวเอง รู้สึกแย่ที่ไม่ยอมทำอะไรเพื่อปกป้องอากงในวันนั้น

นับจากวันนั้นที่เกิดเรื่อง ก็สัญญากับตัวเอง ว่าจะปกป้องอากง รวมถึงทุกคนในครอบครัว ไม่ให้ใครมาหาเรื่องหรือเอาเปรียบได้อีก

แม้อดีตจะแก้ไขไม่ได้ แต่ต่อไปจะต้องไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก